พอดีได้เห็นคนในทวิตเตอร์พูดถึงสติกับอารมณ์โกรธ เลยอยากแชร์ประสบการณ์สักนิดนึง
การนั่งสมาธิของข้าพเจ้า
นั่งมาหลายปีล่ะ ช่วง ม.ต้นก็นั่งทุกวันเลย ช่วงไปต่างประเทศนี่ก็นั่งบ่อยมาก นั่งแล้วเพ่ง หลับ ฯลฯ หลายอารมณ์ เชื่อมะ นั่งแบบมึนมากๆ หลายปี จนวันนึงก็มา กึก… ได้ว่า “หยุดตั้งแต่ต้นจนไปนิพพาน” คือ ทำเฉยๆไปอ่ะ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น
ผลการปฏิบัติธรรมก็ดีขึ้น คือ เวลานั่งแล้วมันจะฟุ้งใช่มะ เราทำไง ? ก็ไม่ต้องทำไง ทำเฉยๆ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทำเฉยๆอย่างเดียว โห ง่ายว่ะ
แต่ใครจะไปนึกตรงนี้ล่ะ
เอาล่ะพูดมันง่าย แต่ทำยาก เพราะใจไม่คุ้นเคย มันต้องฝึกครับ ด้วยการนั่งสมาธิบ่อยๆน่ะแหละ มันจึงจะเป็นมหาสติ
สติก็ส่วนนึง ถ้าวางใจถูกที่ ก็จะพบดวงปฐมมรรค แต่วางใจยังไง (ต้องทำยังไง) ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่เฉยๆนั่นเอง ให้รู้ไว้แค่ว่ามันอยู่ตรงไหน เดี๋ยวพอหยุดได้ ใจมันไปตรงนั้นเอง ไม่มีปัญหา เนอะ
