การเรียกตัวเอง (สรรพนาม)

เมื่อวานดูทีวีช่อง 9 เห็นรายการสัมภาษณ์ดารา และสัมภาษณ์นักร้อง เขาเรียกตัวเองด้วยชื่อเล่นกัน เช่น “เพียวอย่างนั้น เพียวอย่างนี้” เป็นต้น ผมรู้สึกขัดหูอย่างบอกไม่ถูก อาจเพราะผมจ้องจับผิด แต่เผอิญผมรู้สึกว่า หากใช้คำว่า “ผม” แทนชื่อเล่น กับการสัมภาษณ์อย่างเป็นทางการ จะฟังดูดีกว่า (แม้แต่นักร้องดังๆหลายท่าน ก็ยังใช้ผมเลยนะ)

ดังนั้นสรรพนาม ที่เรียกตัวเรา มีอะไรกันบ้าง *0*

พูดกับผู้ใหญ่… ผม กระผม หม่อมฉัน ข้าพเจ้า ข้าน้อย น้อง(พูดกับพี่) ลูก(พูดกับพ่อแม่) …
พูดกับเพื่อน… เรา (ชื่อเล่น) ข้า กู
พูดกับคนต่ำกว่า… ผม พี่ ลุง น้า อา ปู่ ตา

ในภาษาญี่ปุ่น ก็แบ่งเป็น 3 ระดับเหมือนกัน

รุ่นน้องผม ที่ผมเคยเล่าว่าชีวิตชอบเจอเรื่องซวยๆ ชอบทำของพัง คนนั้นแหละ เวลาพูดกับคนญี่ปุ่น ใช้ชอบใช้สรรพนามว่า โอเระ (แปลว่า กู) ฟังแล้วอนาถใจ โรงเรียนเขาสอนแต่ วะตะชิ ซึ่งก็สุภาพดีอยู่แล้ว ไม่จำครับ ไปจำของผิดๆมา

ผมเองเคยฟังพระพูดภาษาญี่ปุ่นเหมือนกัน พระพูดกับโยม ยังใช้ วะตะคุชิ เลย (สุภาพกว่า วะตะชิ ขึ้นมาอีกขั้น แสดงความนอบน้อม) แบบนี้แหละ ใจเราชอบสิ่งไหน ก็เปิดใจรับสิ่งนั้น คุ้นสิ่งไหนก็นิยมสิ่งนั้น

แต่ในการ์ตูนญี่ปุ่น ก็มี character แปลกๆเหมือนกัน ตรงกับนิยามว่า อ๊าท นั่นคือใช้คำสุภาพตลอดเวลา แม้พูดกับเพื่อน ซึ่งก็ดีเหมือนกันนะ แต่มันจะเหมือนว่าเราสร้างกำแพงกั้นระหว่างเรากับเขาขึ้นมาอีกชั้นนึงเลยล่ะ

ดังนั้น เรามาใช้ภาษาให้ถูกกาลเทศะกันเถิด